Kom je bij me spelen? “Nee!”

12 januari 2016

Geen paniek moeders! Er is geen kind van het klimrek gestort, die valse hond – van je weet wel wie – heeft geen kleuter gegrepen en er is ook geen groep 8’er met zijn fiets tegen een klasgenoot aan gereden. Het is gewoon mijn zoon die hier de hele school bij elkaar blèrt omdat hij niet bij zijn vriendje durft te spelen. Dat hoeft hij ook niet, maar bij de vraag alleen al slaat hij kennelijk compleet op tilt. Het is ook wat, bij een ander spelen. Dat jongetje kent hij wel. Maar: “Hoe zou het huis eruit zien? Waar is de wc als ik moet plassen? Zijn die papa en mama wel tof? En wow, ook nog grote broers en zussen. Vet scary!” Dat zijn allemaal van die dingen waarvan ik me kan voorstellen dat ze door het hoofd van Finn schieten.

Sinds Finn afgelopen zomer op de basisschool startte, waren er al vrij snel jongens die met hem af wilden spreken. En inmiddels is het een komen en gaan van vriendjes. Maar we zijn nu op een punt beland dat die vriendjes hun Lego stash ook wel eens aan Finn willen laten zien. En ook zijn er ouders die graag willen dat het kroost een keer bij hen de boel overhoop komt trappen. Maar zodra er op het schoolplein klinkt: “Kom je vandaag een keer bij ons”, dan krijgt Finn een acute nervous breakdown.

Natuurlijk hoeft mijn kleine zenuwenpees niet tegen zijn zin in bij iemand anders af te spreken. Ik ben ervan overtuigd dat het vroeg of laat een keer goed komt. Wel probeer ik het een beetje te stimuleren. Want het is toch praktisch als hij een keer met een ander mee kan, omdat Charlie ziek is of omdat een afspraak van mij onverwacht uitloopt. Dus had ik met een moeder het plan gevat om na schooltijd met Finn mee te gaan op playdate. Even een kop koffie drinken, totdat hij gewend was en dan weer naar huis. Alleen was haar zoontje het sjaak-afhaak gedrag van Finn een beetje zat. Bij het uitgaan van de school zei hij: “Als je nu weer niet met me mee gaat, dan ga ik voortaan wel met K. spelen!” Kleuters en tact, een gouden combinatie… En toen kwam de pruillip, gevolgd door tranen en een woedende: “Ik ga nooit, NOOIT meer afspreken!”

Volgende week heeft Finn zijn eerste partijtje. Bij een ander dus. Hij heeft er zin in. Ik snap er helemaal niks van! De halve klas is uitgenodigd, misschien is dat wat hem over de drempel helpt. Maar eerst zien, dan geloven!

Hoe Flip de Beer ons huis op zijn kop zette
Achter de schermen

Dit vind je misschien ook leuk

3 Reacties

  • Reply Frederiek 12 januari 2016 at 9:44 am

    Heel herkenbaar. Mijn dochtertje wilde ook nooit ergens spelen. Maar na een paar keer samen naar vriendinnen toe gaan, was het enge eraf. Nog even geduld het komt dus vanzelf goed!

  • Reply Hannah 12 januari 2016 at 9:37 pm

    Leuke kast locker op de foto!
    Waar is die te koop??
    Gr

    • Reply Annemieke 13 januari 2016 at 12:08 am

      Hij is van VTwonen. Hij was oorspronkelijk wit, maar ik heb hem grijs geschilderd toen we verhuisden. De greepjes heb ik ook omgeruild voor wat stoerdere die ik bij de Karwei kocht. VTwonen heeft deze kast ook in het grijs, maar die kleur is dan wel anders. Check deze link maar: http://www.vtwonen.nl/vtwonen-lockerkast-3-deurs-wit-p77757.html

    Laat een reactie achter