Neurotische rituelen: Alles moet op een speciale manier (en ik doe er nog aan mee ook!)

14 maart 2017
hooggevoelig; neurotisch; neurotische rituelen; dwangneuroot; control freak; slaapritueel; bedritueel; peuter; kleuter; kind; vast patroon; rust; rust en regelmaat; ritme en regelmaat; regelmaat; rust ritme en regelmaat; neurotisch gedrag; neurotisch gedrag kind; ritueel; rituelen; slapen; bed; school; drinken; kleding; labels

“Mam, je hebt nog niet gezegd ‘Ik hou van je!'”, roept Finn naar beneden. “Ik hou van je!” roep ik terug. “Ik hoor je niet!” roept hij weer. Dus ik, nu nog harder: “IK HOU VAN JE!” “Ja, maar ik zei het twee keer!” pruttelt hij. “Ik hou van je, ik hou van je!”, schreeuw ik. Finn: “Ja, maar zo kan ik je niet zien.” Please… *strompelt de trap weer op

Eersteklas dwangneuroten

Mijn kinderen zijn echt eersteklas dwangneuroten. Met allemaal van die neurotische rituelen waarvan je denkt; ‘Waarom zijn we hier ooit mee begonnen?! En belangrijker nog, hoe komen we er ooit nog vanaf? Ons slaapritueel alleen al! Sterren zwaaien – nachtlampje aandoen (HIJ! Niet ik, anders moet het opnieuw) – slaapliedje – nep kus (Zo’n lekkere natte wind tegen je wang zeg maar) – echte kus (Op de andere wang!!) – high five – dekens aan de zijkanten instoppen – muziekmobieltje aan – “Slaap lekker Charlie! Nee, ik ga niet weg. Papa ook niet. Nee, ik ook echt niet. ECHT NIET! Slaap lekker!”. En bij Finn moet zijn slaapkamerdeur weer zover open staan dat de klink de muur raakt en zijn beer moet op DE speciale plek in bed liggen. Op school geeft hij ALTIJD eerst de juf een hand en daarna krijg ik een kus, een knuffel en een aai over mijn hoofd. In die volgorde ook! Charlie drinkt zijn melk alleen uit de blauwe beker, Finn eet alleen met zijn politielepel, Charlie wil altijd het muntje in het boodschappenkarretje stoppen, Finn rolt altijd zijn sokken op als hij ze aan heeft, en komt er bij het tandenpoetsen één druppel water op het shirt van Charlie dan wil hij persé een andere aan. En dan zijn dit alleen nog maar de dingen die me nu even te binnen schieten. Volg je me nog?

‘Lees ook: 10 tips hoe je de peuterpuberteit overleeft.’

Waarom ik in dat neurotisch gedrag mee ga?

Nou, dat vraag ik mezelf ook wel eens af! Maar in de praktijk heb ik geleerd dat ik kan rekenen op grote, meeslepende drama’s als ik van het bekende pad afwijk. Getouwtrek aan DE blauwe beker melk, waarbij de melk natuurlijk over tafel vliegt, een kleuter die je huilend achterna rent door de gang van school omdat hij je nog geen aai heeft gegeven of een peuter die de complete inhoud van zijn ledikant – inclusief matras – over de reling kiepert, schreeuwt en stampt omdat we een high five zijn vergeten. En ik wil dat patroon best doorbreken, maar die drama’s komen altijd nét op het verkeerde moment. Als je te laat op school dreigt te komen of aan het werk moet. En dan is het effectiever om een tweede blauwe beker melk in te schenken of nog één keer de trap op te lopen, voordat je met twee wakkere aapjes moet dealen. En dus draai ik iedere dag weer hetzelfde, vaste programma af en ga ik in de poppenkast mee.

Hoe kom je er vanaf?

Dat neurotische gedrag komt natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen. Al vanaf baby af aan kregen mijn kinderen ‘rust, ritme en regelmaat‘ met de paplepel ingegoten. En er kwam een strikt bedritueel, omdat het van die slechte slapers waren. Allemaal houvast om ze een veilig en rustgevend gevoel te geven in deze grote, soms overweldigende wereld. En dan kun je die structuur natuurlijk niet in één keer om zeep helpen. Maar vermoeiend is het soms wel, om alles altijd op dezelfde manier te ‘moeten’ doen. Een bevriende kinderpsycholoog vertelde mij dat de hang van kinderen naar orde en structuur in de loop van de ontwikkeling vanzelf minder wordt. En dus blijf ik hun wensen voorlopig maar volgen. Behalve als bepaalde rituelen echt te gek worden of voor mij te veel tijd vergen. Ze moeten toch ook leren dat het niet altijd gaat zoals je had verwacht?

Ik vraag me af of jullie dit gedrag herkennen? En hoe ga je hiermee om? Ik ben benieuwd naar jullie mening!

Heleen helpt - Hoe geef ik mijn kind zelfvertrouwen?
Lady Lemonade - What's On Our Mind #5

Dit vind je misschien ook leuk

5 Reacties

  • Reply Danielle 14 maart 2017 at 9:58 am

    Ja volledig herkenbaar. Inderdaad ga je er in mee om drama’s te voorkomen. Ik heb wel gemerkt dat het fases zijn. Langzaam verdwijnen de handelingen. Volgens mij sneller als je er nonchalant over blijft doen. Ook anderen kunnen een patroon goed doorbreken. Papa’s, opa en oma, oppas enz.

    • Reply Annemieke 14 maart 2017 at 10:45 pm

      En er verder heel hard om blijven lachen helpt ook! 😉

  • Reply Sofie 14 maart 2017 at 8:49 pm

    Ben ik even blij dat ik niet alleen ben…. ook hij moet het licht aandoen en de deur opendoen. En bij het op de trap lopen moet ik zijn beentjes kriebelen en de hond MOET mee naar boven om hem slaapwel te zeggen. En dat is nog maar het begin van zijn slaapritueel…. Hoewel het soms irritant is (vooral als je uitgeput of gehaast bent) vind ik het ook schattig en moeten we het koesteren vooraleer ze te oud zijn voor een ritueel 😉

    • Reply Annemieke 14 maart 2017 at 10:46 pm

      Dat ben ik helemaal met je eens Sofie! Dat klein zijn duurt ook maar even!

  • Reply Maria 10 augustus 2017 at 2:13 pm

    Yep, herkenbaar. Al proberen wij ze inderdaad regelmatig te doorbreken. Zekerals het tegenwerkt of niet meer bij zijn leeftijd past. We hebben gemerkt dat vaste rituelen vaak veel rust en zekerheid geven. Bij onze tweejarige bijv nog geen discussies over naar bed gaan. Hij stribbelt wel eens tegen maar weet: na het middageten is het tijd voor een dutje. We houden ons er strak aan. Al weet ik dat de beddiscussies vast nog gaan komen… Voor nu vind ik het prima werken.

  • Laat een reactie achter